VLOS Website

  • Full Screen
  • Wide Screen
  • Narrow Screen
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

In België staan deze winter ruim 5 000 mensen op straat

E-mailadres Afdrukken PDF

Mensen gaan op de vlucht omdat ze vrezen voor hun leven. Ze vragen asiel aan in een veilig land. Anderen verlaten hun land omdat ze er geen toekomst zien voor zichzelf en hun gezin. Bij asielaanvragen maakt de overheid onderscheid tussen 'politieke' en 'economische' motieven. Dit onderscheid is niet relevant wanneer onveiligheid, oorlog, armoede en honger het leven ondraaglijk maken. Mensen willen niet enkel overleven, ze willen vrede en zekerheid, opnieuw greep krijgen op hun leven. Daartoe doen ze het ondenkbare: ze rapen al hun moed bijeen en ontvluchten hun thuisland. Vanuit het Oosten en het Zuiden vatten mensen de lange en moeilijke tocht aan naar het welvarende westen.

Allemaal hebben ze een ongelooflijk verhaal. Ze waren slachtoffer of getuige van de meest extreme gebeurtenissen: moord en doodslag, foltering, oorlogsgeweld, hongersnood of zelfs het verliezen van werkelijk alles wat ze hadden. Als men na een gevaarlijke en moeilijke reis strandt in België, begint een lange periode van angst en onzekerheid over de afloop van de asielprocedure. Behalve frustratie over de hulp in het "beloofde" land, is er ook onmacht om zelf de toekomst te bepalen. Psychische klachten en depressie zijn vaak het gevolg – en worden doorgaans onvoldoende au sérieux genomen.

'Asiel en Migratie' is in ons land één van de hete hangijzers in de aanslepende regeringsonderhandelingen. Behouden (en zo mogelijk verbeteren) van de eigen welvaart lijkt richtsnoer van denken en handelen te zijn – niet solidariteit met de noodlijdende medemens. We beschouwen asielzoekers teveel als profiteurs van onze sociale zekerheid, we vergeten dat hij/zij in de regel een hardwerkende en bekwame medemens is, die we door het vergrijzen van onze bevolking nog hard nodig zullen hebben, om de economie te doen draaien.

Het ontbreken van een coherente asiel- en migratiepolitiek is de grootste oorzaak van de opvangcrisis waarmee we nu geconfronteerd worden. België is momenteel niet in staat de nieuwe asielzoekers de humane opvang te geven waar ze volgens de wet recht op hebben. Daardoor staan meer dan vijfduizend personen, waaronder gezinnen met kleine kinderen, letterlijk op straat in de vrieskou. Ook bij VLOS komen dagelijks nieuwe, uitgeprocedeerde en afgewezen, niet-repatrieerbare asielzoekers aankloppen. VLOS tracht telkens het onmogelijke te bewerkstelligen, maar plaatsgebrek, administratieve regelgeving en een gebrek aan financiële middelen beperken onze hulpverlening. Het huren van kamers, rekeningen van water, gas, voedsel, elektriciteit, winterkledij en noodzakelijke geneesmiddelen kost telkens handenvol geld. Daarom durft VLOS in deze kerstperiode opnieuw beroep op u doen.

Piet wilems (vrijwilliger VLOS)

You are here: Nieuws Opinie In België staan deze winter ruim 5 000 mensen op straat